નારાજનો વૈભવ

*******

કોણ કોને ઝંખે છે કોને ખબર?
હું તને કે તું મને કોને ખબર?

કોણ આવે છે રદીફ કાફીયા બની?
કોણ ગઝલમાં ઝળહળે કોને ખબર?

લ્યે હથીયાર મેં નીચે મુકી દીધા.
તોયે જીત્યો કોના બળે કોને ખબર?

બંધ મુઠ્ઠીમાં હજારો રાઝ છે છુપાવ્યા
શું શું છે આ પગતળે કોને ખબર?

આ ગઝલનું ઝરણું નાભિથી વહયું છે.
સાગરમાં ભળે કે ના ભળે કોને ખબર?

હું પાર્થના તીરે વીંધાયેલ માછલીની આંખ
કોણ આ પાંચાલીને કહે કોને ખબર?

જે હું શોધું યાદના લીલાવન મહીં
“નારાજ” મળે કે ના મળે કોને ખબર?

કોણ માનશે? એ પછી કોને ખબર? પર સર્જન થાય એ અપેક્ષા સહ…બાબુ દેસાઈ અમદાવાદ આપની ટીકાઓ આવકાર્ય છે.વાઘેશ્વરીને ખોળે , ગઝલ હમેશાં …સોળે કલાએ….ખીલે ..એજ અભિલાષા સહ email :naraj2004n@yahoo.com

**********

મિત્રો બહુ મજાના છીએ કોણ માનશે ?
અમે એક્બીજાના છીએ કોણ માનશે ?
પીને ઝેર નીલકઠ તો થૈ શક્યા નહીં
છતાં શંકર તો ગીરજાના છીએ કોણ માનશે ?
લુંટ્યા છે મિત્રો મન મુકીને અમને
ખુટ્યા ના એ ખજાના છીએ કોણ માનશે ?
ખાનગીમાં આવી ખુદા મને રોજ મળે છે.
માનવી એ ગજાના છીએ કોણ માનશે ?
થાય ના કદર એ વાત ઓર છે “નારાજ”
બાકી વારસ તો મીરજાના છીએ કોણ માનશે ?

- બાબુ દેસાઇ ‘નારાજ’, અમદાવાદ

          *************

રણને નીચોવીને શું પામશું ?
ઝાંઝ્વાને પીને શું પામશું?

ચાલો મળી કંડાળીયે પાયણાં
અત્ત્રર નીચોવીને શું પામશું ?

આપણા સૌનું સહીયારું સર્જન
બીજું અંતર વલોવીને શું પામશું?

ભીતર મહેરામણ હિલોળા લે છે
આપણે કિનારે બેસીને શું પામશું?

આ ગઝલ લખાઇ પ્રભું મળ્યા સમ
“નારાજ” શ્રાવણ નાહીને શું પામશું?

****************

શું થાતે કલમનો અગર સહારો ના મળતે
ડુબી જાતી નૈયા અધવચ કિનારો ના મળતે.
તારો યદી જો મોઘમ ઇશારો ના મળતે
વિચારું છું મને પણ આવા વિચારો ના મળતે.

   ***************

દિલનું દર્દ હવે ઘેરું બને છે
મન પણ મેરું જેવું બને છે.

પળ પળ મને ડંખ્યા કરે છે
ઝંખના ઝેરી એરું બને છે.

હ્રદય વચોવચ ચાસ પાડે છે
આ લાગણીઓ પણ ખેડું બને છે.

ખાઈ ખાઈને સમ ભોળપણના
કોણ આટલું ભોળુ બને છે?

નીર નીતરતી કાયાનું કામણ
એક એક અષાઢી ફોરું બને છે.

લાખ યત્નો છતાંયે જીવતરમાં
કયાં આપણું ધાયુઁ બને છે.

કોઈ બને છે પ્રીતમાં પાગલ
ને કોઈ રુપનું ઘેલું બને છે.

શ્રદ્ધા સબુરી ને હો મસ્ત ફ્કીરી
તો દિલ ઇશ્વરનું દેરું બને છે.

“નારાજ” લઈએ જો પીડ પરાઈ
તો ઉપચારો ઘરેલુ બને છે.
*******************
અક્ષર અક્ષર મઠારી લખીએ
ગઝલ નખશીખ સારી લખીએ.

વિરહ વેદના ને છે વ્યર્થ વ્યથાઓ
દુઃખદ પળોને શણગારી લખીએ

ઉપર આભને નીચે છે ધરતી
આપવા દિલની દાતારી લખીએ.

આદમ ઈવન પ્રથમ મિલન સમી
આ લાગણીઓ સૌ વિસ્તારી લખીએ.

શક્યાતાના દ્વારે જઈ ઉભા રહીએ 
ઍના આવવાની આશ ઠગારી લખીએ.

“નારાજ” હૈયે એવી હિંમત હોવી ઘટે
કે સત્ય વાતોને સ્વીકારી લખીએ.
  *******************
ભીતર દીપ પ્રગટાવી તો જો
જે નથી તે ત્યાગી તો જો

અર્થ એના કેટલાય નીકળશે
શબ્દને શબ્દથી ભાગી તો જો

આંસુ માજા મુકી વહે
એ પ્રથમ પાંપણ ઢાળી તો જો

મેં ડુબવાની પ્રણ લીધી છે
તારી ફરજ છે તારી તો જો

આજ ગઝલ વચોવચ વરસી છે
આ શબ્દની સરવાણી તો જો.

“નારાજ” માત્ર વેંત ઊંડા છે
આ ઝાંઝવાને જરી તાગી તો જો.