કસુંબલ રંગનો વૈભવ
ગોપ - ગોપી - ગોરસ- ગાય- ગોચર-ગોકુલ -ગોગ- ગીત - ગીતા = ગોપ સંસ્કૃતિ ” નેહ વરસે છે અમારે નેસડે”
Recent Comments
 | Nirlep Bhatt on છે ધરતીનો છ… |
 | chetu on છે ધરતીનો છ… |
 | ડૉ.મહેશ … on છે ધરતીનો છ… |
 | વિજેશ શ… on છે ધરતીનો છ… |
 | Pinki on એની આંખોમા… |
નાનકડુ રજ્વાડી કહેવાય એવું ગામ ..નાનકડી સ્કુલ …..સાબરનો ઉંડા ઉંડા કોતરો અને વહેતા નીર…મોરના ટહુકા અને મોરપિંછ વીણવાનો એ અનેરો લ્હાવો ..આ બધા વચ્ચે..પ્રાથમિક શાળામાં જાતો હું આમ તો ઓસરી જ અમારો વગઁખંડ અને બધઅથી પાછળ્..બેસતો ભોપો…મને ત્યારે કદાચ ઓછું સમજાતું…એણી તરતી આંખોમાં …મેં કશુંક તો વાંચ્યુતું સમજણ નો”તી તોયે કદાચ…ને પછી ભોપાની જોડે બેસતો વગઁખંડનો એક છોકરો એટલે હું ..ભોપાની વેદના દદઁ મેં પણ મહેસુસ કયાઁ છે…અને હાલ પણ …કરું છું અને એ જ વેદના કવિતાની સ્ફુરણાનું કારણ બની હોય…મારામાં રહેલો માણસ આવા કેટલાએ ભોપાઓને જોઈ હલબલે છે…….પણ શું ?………..
કણઁના હાથે
ના વિંધાઈ શકેલ
માછલીની આંખ..
કહું છું સ્પર્શો મા…..
ઓ યુગ પંડીતો ….
એને સ્પર્શો મા….
very nice poem.
khoob sundar rachana.congrats
ચણોઠીની આવી સરસ ઓળખાણ આપવા બદલ આભાર બિમલ!!
ne hajuye kaink gurodronu rup lai varna vyavasthane poshvanu karyahapvye rake chhe, apne joi sakta nathi, roki sakta nathi.
very good..!
તદ્દન સાચી વાત. શિક્ષણ કોઇ પણ વર્ગનો ઇજારો કદી ન બનવું જોઇએ. એ વ્યથાને તમે બહુ સરસ રીતે ઉજાગર કરી.
કહું છું સ્પર્શો મા…..
ઓ યુગ પંડીતો ….
એને સ્પર્શો મા….
સુંદર… રચના…!
બિમલભાઈ,
એક અછડતા રહેલા વિષય ને છેડ્યો.. અભિનંદન..
રજુઆત એથીય સુંદર…