ના મારે નથી ખાવો ..

                                                                                                                                ના મારે નથી
ખાવો ..
આ માવો - મીઠાઈ - આ બાસુદી
મને ના ઉતરે ગળે …
મને ના ખપે કોઈ ભોગે……
એ જોઉં છું ને …
મને યાદ આવે છે………
મારી માના વાસીદુ વાળતાં ..
છાણ - ઝરણ યુક્ત હાથ…!!!!!!
ને હું ડુબી જાઉં છું
ગહેરા શોકમાં !!!!!!!
આ એ.સી.દુકાનો
આ મોઁઘીદાટ આરસીઓ …
હમણાં જ તરડાઈ જાય …!!
જોઈ શકે ..જો ..મારી બેનના
પગની પાની એ પડેલ
વાઢીયા……..!!!!!!!

આ આંસુઓ એ વાતની ગવાહી છે

આ આંસુઓ એ વાતની ગવાહી છે

કે  લાગણીઓ હ્રદયની પ્રવાહી છે

કોરી ગાગર જેમ દિલે ક્શું ઝમે સખી 

 તો પહેલા પ્રેમની પહેલી નિશાની છે   

કાંટાળી હશે ભલે વાડ એ  વિઁટળાશે

આંધળી છે પ્રેમની વેલ વાત છાની છે !? 

છે માનો તો ઈશ્વર નહીંતર પથ્થર

ખુદાના હોવાનીય  આવી કહાની છે    

“નારાજ” એના  રૂપને શું ઉપમા ? શું રૂપક? 

 જે  ઓઢે “નીલુ”  એ હર ઓઢણી સુહાની છે

આંખોમાં રોપ્યા તે લીલુડાં સપના

આંખોમાં રોપ્યા તે લીલુડાં સપના

ને પાંપણે મૂક્યા પહાડ

જંગલો વિસ્તર્યા છે ભીતરમાં એવા કે

છાતીમાં પડી ગઈ તિરાડ

આંખોમાં રોપ્યા તે લીલુડાં સપના

છાતીમાં પડી ગઈ તિરાડ

 

ખંડેરમાં પડઘાતું મારું એકાંત ને

પડઘે થરથરતાં કાંટાળાં ઝાડ

વાત તારી માંડે જ્યાં મૂંગા પથ્થરો

તૂટતી જાય એકએક નાડ

આંખોમાં રોપ્યા તે લીલીડાં સપના    

ને છાતીમાં પડી ગઈ તિરાડ

 

હૈયા સરખો ચાંપી દે મને

વરસાવી દે સઘળા વ્હાલ

કાળા વાદળની છાતી ચીરીને

પછી આંજી દે ઉજળો ઉઘાડ

આંખોમાં રોપ્યા તે લીલુડાં સપના

ને છાતીમાં પડી ગઈ તિરાડ

 

 

 

ગામની એક છોરીને વર્ષ થયા સત્તર

ગામની એક છોરીને વર્ષ  થયા  સત્તર

ગામ ઓટલાના એ કારણે ઘસાઈ ગયા પથ્થર.

        ગામની એક છોરીને વર્ષ થયા સત્તર……….

 

થોડી કાળી થોડી ધોળી

કોણે  રુપના દરિયે ઝબોળી

આમ લાગે બાળી ભોળી

ને  કરે છે જાદુ જંતર ……..

ગામ ઓટલાના એ કારણે ઘસાઈ ગયા પથ્થર.

ગામની એક છોરીને વર્ષ  થયા  સત્તર

 

એણે હળવેથી વાળ જ્યાં ખંખેર્યા

કે થઈ ગઈ હવા અત્તર

વાતાવરણમાં ગુંજી ઉઠ્યા

પ્રેમના મૂંગા મંતર …..

ગામ ઓટલાના એ કારણે ઘસાઈ ગયા પથ્થર.

ગામની એક છોરીને વર્ષ  થયા  સત્તર

કોઈ કહે છે ચાંદ કોઈ કહે છે પરી

કોઈ કહે ફુલ છે કોઈ કહે ફુલઝડી

ગામના છોરા કંઈ સમજે એ પહેલાં

ભુલી ગયા ભણતર …….

ગામ ઓટલાના એ કારણે ઘસાઈ ગયા પથ્થર.

ગામની એક છોરીને વર્ષ  થયા  સત્તર

  

ચાલ અડોઅડ બેસીએ ભીની રેતમાં

ચાલ  અડોઅડ બેસીએ ભીની રેતમાં

શ્વાસ બે- ચાર ભરીએ  ભીની રેતમાં

      ફરી ઘર ઘર રમીએ ભીની રેતમાં…..ચાલ અડોઅડ

ગામ ગલી પાદર ખેતર

પાંખ ફફડાવતા ગભરુ તેતર

          સઘળુ ચિતરીએ ભીની રેતમાં …ચાલ અડોઅડ

મારા તારા અધુરા સપનાની વાતો

ધારણાથી પર કરેલ ધારણાની વાતો

            થોડુ ઓર ભીંજાઈએ ભીની રેતમાં…ચાલ અડોઅડ

લાલી તારી લઈને સુરજ ડુબે એ પહેલાં

 વ્યાકુળ હૈયાની ધીરજ ખૂટે એ પહેલાં        

                        ઉના શ્વાસ ભરીએ ભીની રેતમાં ..ચાલ અડોઅડ

મન ફાવે તેમ ધૂણે છે ડાળીઓ

ફુલોના ભારથી ઝૂકે છે ડાળીઓ

ઝુલે છે કિંતુ ના તૂટે છે ડાળીઓ

   

હું ઈચ્છાને કેમ કરી ટાળું કહો

ડાળી પર રોજ ફૂટે છે ડાળીઓ  

 પાનખરમાં ખરતા પાન જોઈને

  શું વાત છે  કે ફૂલે છે ડાળીઓ ?

 હલબલી જાશે મૂળ તો શું થાશે?

 મૂળ વાત કેમ ભૂલે છે ડાળીઓ

    

“નારાજ “ પાઘડીનું ભાન નથીને

મન ફાવે તેમ ધૂણે છે ડાળીઓ

અર્પણ શહીદ પોલીસ કોંન્સ્ટેબલ વિજયસિંહ યાદવને

પિતાનો કુળદીપક બુઝાઈ ગયો

કુળદીપકની આંખના આંસુમાં

 ડુબી ગયો ભાઈબીજ પહેલાં

 બીજનો ચાંદલો

કોઈના ભાલેથી ઉઝડી ગયો કુમકુમ ચાંદલો

દિવાળીનો દીપક શ્રધ્ધાદીપમાં ફેરવાઈ ગયો .

ગાર્ડ ઓફ ઓનરની સલામીની

ગોળીઓનો અવાજ

આપની અર્ધાગિનીના

કાળજાને કેવો કોરી ગ્યો હશે.

શાંતિદૂત સમા પારેવા ફફડી આકાશે ઉડી ગયા હશે…

મોતનો મલાજો મીઠાઈ બોક્ષમાં બંધ થઈપાછલા બારણે વહેચાઈ ગયો હશે……….અને………..??????????કદાચ……..

. કાલે ,………..પોલીસ એન્કાઉંન્ટરમાં ………….

ઠાર મરાયેલા આરોપીના બચાવમાં

કોઈ માનવ અધિકારી મેદાનમાં આવી ગયો હશે……??? 

નોખો આદમી મળે અનોખો આદમી મળે

નોખો આદમી મળે અનોખો આદમી મળે

મેલાઘેલા કપડાંમાંય ચોખો આદમી મળે   

બાંધે  મંદિર  મસ્જ્દિ  ઈશ્વર નહીં  મળે 

જો ભીતર પથ્થર તોડો તો આદમી મળે 

વ્યવહાર એટલે ટોળે ટોળાં આદમ તણાં

પ્રેમમાં એક આદમીને બીજો આદમી મળે  

 સારા નરસાનો ભેદ હવે ક્યાં જઈ ઉકેલવો

જેવો અવસર એવું ગાણું ગાતો આદમી મળે  

અછૂતો ખ્યાલ સુણી કરે છે વાહ વાહ દુબારા

 પંડીતજી અભડાઈ જાય અછૂતો આદમી મળે  

 “બીમલ” ખોવાયો છે  આદમના કાળથી                   

આદમીના રુપમાં નૈ  સાચો આદમી મળે

ચોપાનીયાં કેલેન્ડરના ચિતરામણમાં જીવ્યા છીએ.

વનમાં જીવ્યા છીએ વૃંદાવનમાં જીવ્યા છીએ

અમે આખું આયખું દોસ્ત રણમાં જીવ્યા છીએ

 

શું ટાઢ તડકો ? કે ચોમાસું કે શું હેલી વર્ષાની ?

ભવરણમાં ભટક્યા છીએ ગૌધણમાં જીવ્યા છીએ.

 

ખેતરમાં સૌના નિપજ્યું સોના જેવું ખાતર ને

અમે અહીં દોસ્ત છાણ ઝરણમાં જીવ્યા છીએ

 

સોરઠના સાવજ થૈ કાં ઘુમો છો દોસ્તો

અમે દરઅસલ સિંહો ભેળા સાસણમાં જીવ્યા છીએ.

 

રાહબાર રહ્યા તોયે રાહબર સદા રહ્યા અમે

કેમ ભુલો છો અણહિલપુર પાટણમાં જીવ્યા છીએ.

 

અફસોસ એ વાતનો કાલે કરતા ના “બીમલ” કે

ચોપાનીયાં કેલેંન્ડરના ચિતરામણમાં જીવ્યા છીએ.

પ્રેમમાં પાગલ થવાની ઉમર છે.

નશીલી નશીલી તમારી આ નજરો

ઘાયલ કરે છે ઘાયલ કરે છે.

રસીલી રસીલી તમારી આ વાતો

પાગલ કરે છે પાગલ કરે છે.

ફુલોની મલ્લિકા ઓ  રાણી ઉપવનની

તું ઉપમા કોઇ શાયરના કવનની

મારા શ્વાસે શ્વાસમાં તુ જ તુ  છે સાયબા

તુ ગતિ છે મારી ધડકનની..

રસીલી રસીલી તમારી આ વાતો

પાગલ કરે છે પાગલ કરે છે.

અમસ્તો અમસ્તો ના સુરજ તપે છે.

ચાંદ શા ચહેરે મોતી મઢે છે.

વાલમ સમ લાગે વૈશાખી વાયરો

જ્યારે  ઝુલ્ફોને છંછેડ્યા કરે છે.

નશીલી નશીલી તમારી આ નજરો

ઘાયલ કરે છે ઘાયલ કરે છે.

પ્રેમમાં પાગલ થવાની ઉમર છે.

દિવાના હુ તુ ને દિવાની ઉમર છે

ઝુલે બાજુઓના ઝુલવાની ઉમર છે

હોઠોનું શબનમ પીવાની ઉમર છે

રસીલી રસીલી તમારી આ વાતો

પાગલ કરે છે પાગલ કરે છે.